بزرگ باران ساز...

 ای ابر مرد مشرقی ای کوه

 ای نگهبان قدسی خورشيد

 

 روشنایی آتش زرتشت

 يادگار صداقت جمشيد

 

 ناجی سربلندی انسان

 ای تو پيغمبر ، ای اهورایی

 

 ای برای تو اين هيولاها

 همه كوكی همه مقوایی

 

 با كتاب ترانه های من

 نه قصيده ، غزل لباس توست

 

 مرد اسطوره ای شعر من

 مخمل قلب من لباس توست

 

 با كتاب پدربزرگ من

 قصهء رويش تباهء هاست

 

 قصهء امتداد شب تا شب

 قصهء ممتد سياهی هاست

 

 دفتر كهنهء پدر اما

 پر سوال و گلايه و ترديد

 

 حرف اگر هست ، حرف تنهایی

 حرف آيا و وحشت و ترديد

 

 با پدر ، آرزوی باغی بود

 روی خاكی كه شكل مردن داشت

 

 بس كه تن تشنه بود خاك من

 پدرم شوق جان سپردن داشت

 

 با من اما سبد سبد ميوه

 از درخت غرور باغستان

 

 كوزه كوزه زلال نور و عشق

 برای قلب تشنهء انسان

 

 مشرقی مرد پاسدار شرق

 معنی جاودانهء اعجاز

 

 خاك اگر خنده كرد و گندم داد

 از تو بود ای بزرگ باران ساز

 

 ای رسول بزرگ رستاخيز

 دست حق بهترين سلاح توست

 

 فاتح پاك در زمان جاری

 رخش تاريخ ذوالجلال توست...

 

 .: مهناز متقی دستجردی :.

 

تو كتابای قصه كسی كه ما نمیشه...

 

 میای از دورترین نقطه ی ایمان من

 اونجا كه لحظه هام پر شدن از یاسمن

 

 میای از سكوت شهر پر از ستاره

 میكشی دستامو روی موهات دوباره

 

 میبری با خودت تا اوج بی نهایت

 اونجایی كه تو چشمات موج میزنه نجابت

 

 وقتی كه بجز عشق چیزی نمیشه كه دید

 غیر از گلهای بوسه چیزی نمیشه كه چید

 

 اونجاها آسمونشون رنگ طلایی داره

 جای سیایی های شب حباب آبی داره

 

 آدما از محبت برای هم میمیرن

 تو سختیه زندگی دست همو میگیرن

 

 آخ كه دیگه دل من از تو جدا نمیشه

 تو كتابای قصه كسی كه ما نمیشه...

 

----------------------------------------------------------------------------------

 

ميشه هيچ چي رو نديد فقط نگاه كرد!

 روزاي مقدس و خوب رو فدا كرد

 

 اما عشق فرياد يك درد عميقه

 دواي عشقو نميشه بي صدا كرد

 

 غربت صداي گريم درد بي تو بودنه

 بي صدا شكستنم صداي شعراي منه

 

 مثل خوشبختي تو دوري از من اما هميشه

 طعم گريه هاي تو تلخيه حرفاي منه

 

 من مصيبتو با رفتنت شناختم!

 به جاي ترانه هام مرثيه ساختم

 

 قصه هام غم نامه اي براي تو شد

 هر كلام من فقط صداي تو شد

 

 از منم به من تو نزديكتري اما هميشه

 سرديه دوريه تو از تن من دور نميشه

 

 درد اين فاصله ها منو به فرياد ميكشه

 توي خرمنه سكوتم شعله هاي آتيشه...

 

   .: مهناز متقی دستجردی :.

برگ سبز زیتون...

 وقتی اسم یه نفر یادآور یه سرزمینه

 همیشه سایه به سایه ش صد تا دشنه در كمینه

 

 وقتی شاعر تو كتابش از ستاره ها بخونه

 شب بد دل از حسودی غزلاش رو می سوزنه

 

 اونا كه خط ترانه واسه شون خط نشونه

 سینه ی ترانه سازا غلاف خنجرشونه

 

 شعر من با چشم بسته گم شده تو دره ی خواب

 دستای تو مرده تو شب بدون مهتاب

 

 ای هم ترانه شعله ی همیشه بیدار !

 پیچك حادثه پیچید به تن سیمای گیتار

 

 بگو از كی یاد گرفتی این قرائت نجیب رو ؟

 از كجای شاخه چیدی میوه ی ممنوع سیب رو ؟

 

 بگو كی از شب جاده چشمك چراغ رو دزدید ؟

 معنی خسوف ماه رو چرا هیچ كسی نفهمید ؟

 

 چی تو گوش ابرا گفتی كه شب از ستاره پر شد ؟

 از كدام مرثیه خوندی كه به چشام دوباره پیر شد ؟

 

 پیشكش كدوم نفس بود این تداوم سرودن ؟

 مردن اما تا همیشه تو ترانه زنده بودن

 

 ای اَبر مرد مشرقی ! اسم تو یه چلچراغه

 هر یه برگ سبز زیتون با تو قد صد تا باغه

 

.: مهناز متقی دستجردی :.

                                                                                  ..: مهناز عزیزم دوستت دارم (امیر) :..

‌شعر محال...

 مرغك پر شكسته ام ، قوت بال من تویی

 شهر به شب نشسته ام ، ماه هلال من تویی

 

 تشنه و بی ترانه ام تو هرم دلسپردگی

 چشمه ی آب روشن پاك و زلال من تویی

 

 یه سال پیر و كهنه ام با هفته های بی تپش

 لحظه ی آسمونی تحویل سال من تویی

 

 قصه ی سرنوشت من زانوهام رو خم می كنه

 نقطه ی پاك روشن فنجون فال من تویی

 

 یه آدم برفی مغروور به یخ نشسته ام

 ذغال چشم ،‌سطل كلاه ، دسكش و شال من تویی

 

 ترانه های تازه م رو برای تو زوج می زنم

 اما به تو نمی رسن ،‌شعر محال من تویی

 

 می دونم چشمای تو یه روز به دادم می رسه

 كوه به كوه نمی رسه ، آدم به آدم می رسه

 

  مهناز متقی دستجردی

                                                                                                                  مهناز جان دوستت دارم (امیر)