اسطوره شكن...

 

 قید فردا رو باید زد ، جاده انتها نداره

 قصه ی لیلی و مجنون این روزها بها نداره

 

 قید فردا رو باید زد ، هر نفس یه اتفاقه

 تنها افسانه ی آتیش ،‌توی سینه ی اجاقه

 

قید فردا رو باید زد ، حرف تازه یی نمونده

 دیگه خیلی وقته حافظ غزل آخر رو خونده

 

 جمعه شد هفت روز هفته

 حافظ از حافظه رفته

 

 قید فردا رو زدم من ، بی تو فردا خیلی دوره

 بی تو این ترانه لال ، بی تو چشم واژه كوره

 

 قید فردا رو زدم من ،‌بی تو گم می شم تو امروز

 بی تو فردا رو نمی خوام ، ای غزلواره ی شب سوز

 

 با توام ! ترانه بانو!‌ نمی گم شبیه من باش!

 لااقل تو این سیاهی ،یه كم اسطوره شكن باش !

 

  مهناز متقی دستجردی

لغت نامه...

 

تو لغت نامه نوشتن كه سیاه یعنی سیاهی

 كه سفید یعنی درستی ، سادگی یعنی تباهم

 

 تو لغت نامه نوشتن ، كه كلك یعنی قایق

 یا گرسنگی مساویس با فراموشی عاشق

 

 ما كلك خوردیم و دیدیم كه كلك همون فریبه

 از همینه كه حقیقت توی گوش ما غریبه

 

 حقیقت تنها یه حرف تو لغتنامه ی باریك

 كه دیگه رنگی نداره توی اون كتاب تاریك

 

 ما رو گول زدن ترانه ! واژه هاشون الكی بود

 معنی شادی و لبخند ، گریه ی یواشكی بود

 

 مث رعد و برق كه اول ، برق بعد از او صدا بود

 ما ولی گوش نمی كردیم ، رعد و برق تو گوش ما بود

 

 تو لغت نامه نوشتن كه سگ و گربه رفیقن

 ننوشتن جن تا آدم از یه سقفم بی نصیبن

 

 تو لغت نامه نوشتن ستاره یه سنگ سرده

 این لغت نامه رو افسوس چشمای ما دوره كرده

 

 چاره ی ما یه كتابه ، یه لغت نامه ی تازه

 می رسیم به حرف آخر ،‌نگو این جاده درازه

 

 تو لغت نامه ی تازه پر واژه های بكره

 هر یه واژه اش یه تلنگر واسه بیداری فكره

 

                                                                                            مهناز متقی دستجردی (اصفهان – خیابان قائمیه)

 

 

آخر قصه...

 آخرین عاشق چشمه ‚ آخرین یكه سوارم

 توی شب جای ستاره ‚ برق دشنه می شمارم

 

 فكر دزدیدن عطرت ‚ منو با جاده یكی كرد

 طعم دشنه رو چشیدم ‚ قطره قطره تا خود درد

 

 بودنت مثل ستاره س ‚ تو شب بدون فانوس

 پس پشت پلك چشمات ‚ غربت نگاه آهوس

 

 ماه پیشونی ! چشمه ی نور ‚ پشت همین كوه سیاس

 با تو به چشمه می رسه ‚ آخر قصه مال ماس

 

 ابرا كه از هم بپاشن ‚ ما دوباره آبی میشیم

 به كوری چشمای شب ما داریم آفتابی میشیم

 

 آخرین عاشق چشمه ‚ مرد سرزمین بدوشم

 یكه تازم اما بازم واسه تو حلقه بگوشم

 

 واسه تو كه با حضورت من رو یاد من آوردی

 انتظارم رو سوزوندی بغض بی وقفه م رو بردی

 

 برای عاشق خسته ‚ پیرهن تو جون پناهه

 من رو تو چشمه نگاه كن !پشت آینه ها سیاه . . .

                                                                             

                                                                             مهناز متقی دستجردی (اصفهان – قائمیه)